Kids Moral Story – చిన్న పిల్లవాడు – పెద్ద దానం
చిన్న పిల్లవాడు – పెద్ద దానం
ఒక చిన్న గ్రామంలో చింటు అనే పది సంవత్సరాల బాలుడు ఉండేవాడు. అతడు చాలా చురుకైనవాడు. కాని తన దగ్గర ఉన్న వస్తువులను ఎవరికీ ఇవ్వడానికి ఇష్టపడేవాడు కాదు. “ఇవి నావి” అని గట్టిగా చెప్పేవాడు.
ఒక రోజు పాఠశాల నుంచి ఇంటికి వస్తూ ఉండగా, చింటు తన అమ్మ చిరుతిండి కొనడానికి ఇచ్చిన డబ్బుతో వేడి వేడి ఇడ్లీలు కొనుకున్నాడు. అవి తినడానికి సిద్ధమవుతుండగా, రోడ్డుపక్కన ఒక పేద బాలుడు ఆకలితో కూర్చుని ఉన్నాడు. అతడి కళ్లలో ఆకలి, బాధ స్పష్టంగా కనిపించాయి.
ఆ బాలుడు మెల్లగా చింటుని చూసి, “అన్నా… ఒక ఇడ్లీ ఇస్తావా?” అని అడిగాడు. చింటు క్షణం ఆలోచించాడు. “నేను డబ్బులు పెట్టి కొనుకున్నాను కదా… ఎందుకు ఇవ్వాలి?” అని మనసులో అనుకున్నాడు. అప్పుడే అతడికి పాఠశాలలో గురువుగారు చెప్పిన మహాభారత వాక్యం గుర్తొచ్చింది:
“అన్నదానం మహాదానం.”
అలాగే మరో మాట కూడా గుర్తొచ్చింది:
“పరోపకారార్థం ఇదం శరీరం.” (ఇతరులకు సహాయం చేయడానికే ఈ శరీరం ఉంది).
చింటు మనసులో ఏదో మార్పు వచ్చింది. తన చేతిలో ఉన్న కొన్నిఇడ్లీలు ఆ బాలుడికి ఇచ్చాడు. ఆ బాలుడి ముఖంలో చిరునవ్వు వికసించింది. “ధన్యవాదాలు అన్నా!” అని ఆనందంగా చెప్పాడు.
ఆ క్షణంలో చింటు గుండె ఎంతో తేలికగా అనిపించింది. ఇడ్లీలు తక్కువైనా, మనసులో ఆనందం మాత్రం రెట్టింపు అయింది.
ఇంటికి వెళ్లిన తర్వాత ఈ విషయం అమ్మకు చెప్పాడు. అమ్మ చిరునవ్వుతో చెప్పింది:
“నాన్నా, మహాభారతంలో ధర్మరాజు ఎందుకు గొప్పవాడయ్యాడో తెలుసా? అతడు ఎప్పుడూ తనకన్నా ముందు ఇతరుల అవసరాన్ని చూసేవాడు.” ఆమె మరో శ్లోకం చెప్పింది:
“ధర్మో రక్షతి రక్షితః” (ధర్మాన్ని కాపాడితే, ధర్మమే మనల్ని కాపాడుతుంది)
ఆ రోజు నుంచి చింటు మారిపోయాడు. తన ఆహారము, చిరుతిండ్లు స్నేహితులతో పంచుకోవడం, అవసరంలో ఉన్నవారికి సహాయం చేయడం అలవాటుగా మారింది. పాఠశాలలో అందరికీ అతడు ఇష్టమైన బాలుడయ్యాడు.
చింటు అర్థం చేసుకున్న ఒక చిన్న నిజం ఏమిటంటే —
పంచుకుంటే తగ్గదు, మరింత పెరుగుతుంది.
నీతి: ఇతరులతో పంచుకోవడం, ఆకలితో ఉన్నవారికి ఆహారం ఇవ్వడం మనిషిని గొప్పవాడిగా మారుస్తుంది. మహాభారతం చెబుతుంది – నిజమైన సంపద దానంలోనే ఉంది.
